W ramach serwisu winestory.pl stosujemy pliki cookies by umożliwić naszym Użytkownikom wygodne korzystanie z serwisu. Jeśli nie zmienisz ustawień dotyczących cookies w Twojej przeglądarce, będą one zapisywane na Twoim komputerze. W każdej chwili możesz zmienić swoje ustawienia dotyczące cookies. Dowiedz się więcej w naszej Polityce Prywatności. X
WineOnline

Wina świata - Wineonline

Riesling, zapomniany szczep
Zapytani o ulubione szczepy win czerwonych raczej nie mamy problemów z odpowiedzią: Cabernet Sauvignon, Merlot, Shiraz, Pinot Noir czy Zinfandel... wymieniać można długo, co jednak potrafimy powiedzieć o szczepach win białych? Chardonnay, Sauvignon... i co dalej? Mało kto pomyśli o tak niemodnym ostatnimi laty Rieslingu. Wobec wszechobecnej dominacji Chardonnay, delikatne wino jakie daje Riesling wydaje się być całkowicie zapomniane przez przeciętnego konsumenta. Co więcej, szczep ten uprawiany w wysuniętych na północ winnicach Alzacji i Niemiec, charakteryzujący się wysoką kwasowością często musi być wspierany odrobiną cukru która zapewni mu odpowiednią równowagę. A więc znów niemodna kategoria: wino półwytrawne czy półsłodkie? Nikt dziś tego nie pija. Tymczasem większość ekspertów jest zgodna: Rieslingi to jedne z najbardziej fascynujących białych win świata.
 
Niekwestionowaną ojczyzną Rieslinga są Niemcy, gdzie produkuje się z niego każdy rodzaj wina: od delikatnych wytrawnych po niemal wieczne wina deserowe. I tu pojawiają się kolejne schody: jako takie wina niemieckie nie są w modzie.
 
Mamy zatem niemodny szczep, niemodny kraj i niemodny styl wina z jednej strony, z drugiej zaś doskonałe wino. Jak to możliwe? Trzeba przyjrzeć się nieco historii. Niemcy, przynajmniej częściowo, są poniekąd sami sobie winni: w latach 60tych i 70tych dosłownie zalali rynki eksportowe słodkim Liebfraumilch, który stał się dla wielu konsumentów obrazem wina niemieckiego w ogóle. Wraz ze zmianą gustów konsumentów w kierunku win wytrawnych, odrzucili oni wina niemieckie w ogóle wrzucając je do jednego worka z Liebraumilch.  
  
Drugi element który blokuje dostęp przeciętnego konsumenta do tych wspaniałych win to nazewnictwo. Kto przechodząc obok półki sklepowej zrozumie lub chociaż wymówi słowa Longuicher Maximminer Harrenberg Riesling Spätlese. Tego typu oznaczenia są dziś zdecydowanie niemodne - producenci win z Nowego Świata przyzwyczaili konsumentów do przejrzystych i klarownych etykiet, których głównym elementem jest szczep z którego pochodzi wino. Tymczasem wina niemieckie oferują najdokładniejsze informacje jakie można tylko sobie wymarzyć (patrz: jak czytać etykietę).  
  
Kolejny dyskomfort dla przeciętnego konsumenta to styl wina - wina z jakąkolwiek zawartością cukru są dziś po prostu niemodne. Tymczasem Riesling daje wina charakteryzujące się wysoką kwasowością, która najczęściej równoważona jest odrobiną cukru. Cukier i kwasowość, jeśli tylko odpowiednio dobrane dają wspaniałą kompleksowość której ciężko szukać w winach wytrawnych. Owa kwasowość i cukier są podstawą długowieczności tych win, sprawiają ponadto iż wina te są niesamowicie orzeźwiające i nawet po wielu latach leżakowania potrafią zaskoczyć żywą kwasowością. 
 
Riesling jest ponadto szczepem który bardzo wiele oddaje z ziemi w której rośnie, ten sam szczep z Mosel-Saar-Ruwer czy z Rheingau daje dwa różne wina. Pierwsze będzie się charakteryzowało akcentami mineralnymi, drugie zaś bogatym kwiatowym aromatem. Różnorodność win z tego jednego szczepu jest prawie nieskończona, Niemcy twierdzą wręcz iż są w stanie dopasować Rieslinga do każdej istniejącej potrawy.  
  
Warto poświęcić kilka słów klasyfikacji win niemieckich, która pozostaje dla wielu konsumentów niezrozumiała. Wina niemieckie dzielą się na dwie podstawowe kategorie - wina stołowe (Tafelwein) i wina jakościowe. Wśród win jakościowych wyróżniamy dwie klasy: Qualitätswein bestimmter Anbaugebiete (QbA) oraz Qualitätswein mit Prädikat (QmP). Wino klasy QbA musi pochodzić z jednego z 13 regionów winiarskich w Niemczech.  
  
Kategoria QmP to najwyższej jakości wina niemieckie. Obok tej nazwy na etykiecie musi zostać umieszczony dodatkowe określenie wyrażające stopień dojrzałości gron z których powstało wino. Wyróżnia się pięć stopni dojrzałości gron w kolejności od najmniej do najbardziej dojrzałych (określa to poziom cukru w gronach w momencie zbioru):  
  
Kabinett: najlżejsze z win QmP, powinno się je pić młode w przeciągu 1-5 lat. 

Spätlese: dosłownie "późne zbiory" - wino powstaje z gron zebranych minimum tydzień po ukończeniu normalnych zbiorów. Jest to wino bogatsze i bardziej skoncentrowane. Może być oferowane we wszystkich stylach - od wytrawnego po słodkie. Wina te osiągają pełnię po około 3-6 latach.  
Auslese: wina powstają z ręcznie wybranych najbardziej dojrzałych kiści winogron, które w dobrych latach mogą być zainfekowane przez pleśń szlachetną (botrytis cinerea). Są to intensywne i dobrze zbudowane wina, najczęściej ale nie zawsze słodkie. Najlepiej pić je w 5-10 roku, jednak najlepsze z nich mogą zyskać nawet na 10-20 latach leżakowania.  

Beerenauslese (BA): rzadkie i drogie wino sporządzone z pojedynczo zbieranych przejrzałych jagód często zainfekowanych przez pleśń szlachetną. Daje niezwykle bogate, słodkie deserowe wina, może być przechowywane przez dekady.  

Trockenbeerenauslese (TBA): niezwykle rzadkie i bardzo drogie wino zrobione z pojedynczych przejrzałych i zasuszonych jagód, zwykle zainfekowanych przez pleśń szlachetną. Jest to niezwykle skoncentrowane wino o potężnym aromacie i potencjale dojrzewania. Szczyt osiąga po co najmniej 10 latach, a dojrzewać może niemal wiecznie. 

Eiswein: jest to nie tyle klasa jakości wina, co specyficzna metoda produkcji. Znaczy dosłownie "wino lodowe", a polega na zbieraniu z krzaków zamrożonych winogron i natychmiastowym ich sprasowaniu. Eiswein musi być co najmniej klasy Beerenauslese. 
 
Każde wino jakościowe, czy to klasy QbA czy QmP musi mieć określone pochodzenie. Niemieckie prawo wyróżnia 13 regionów winiarskich, z których najważniejsze to Mosel-Saar-Ruwer, Rheingau, Pfalz i Franken. W poszczególnych regionach wyróżnić można 39 dystryktów (Bereiche), na które składa się 161 Grosslagen oraz 2 644 Einzellagen (pojedynczych winnic).  

O ile wszystkie te nazwy mogą wydawać się skomplikowane, to tak naprawdę znajomość kilku podstawowych faktów pozwala doskonale zorientować się czego można spodziewać się w butelce. 
 
Wina niemieckie są niemodne, czego z jednej strony należy żałować z drugiej zaś pozwala to nam się cieszyć doskonałymi winami po bardzo umiarkowanych cenach. Warto zatem pokusić się o doświadczenia z niemieckim Rieslingiem i nie bać się w tym wypadku win półwytrawnych czy półsłodkich, bowiem ich podstawą jest odpowiednia równowaga cukru i kwasowości. 


powrót